„Jeden z argentyńskich samolotów ostrzelał „Coventry” z działek 30 mm, trafiając w rejon hangaru śmigłowca. Kolejny samolot zrzucił 3 bomby wagomiaru 450 kg, z których dwie eksplodowały we wnętrzu okrętu. W wyniku eksplozji okręt doznał poważnych uszkodzeń, wybuchł na nim pożar, a w jego pomieszczeniach zginęło wielu członków załogi. W ciągu dwudziestu minut cała załoga opuściła okręt, który następnie odwrócił się do góry dnem i zatonął następnego dnia.”

No i jak? Zabawne? Ano nie bardzo…można by rzecz okropna tragedia…ale czytajcie dalej…
„Załoga okrętu oczekująca na ratunek śpiewała w tym czasie piosenkę z filmu Żywot Briana „Always Look on the Bright Side of Life”.”

Kto (o zgrozo) nie wie jak brzmi tak piosenka zobaczy tutaj:

źródło

Dean Ornish, dietetyk z University of California, chciał sprawdzić, jak duży wpływ na rozwój nowotworu ma tryb życia. Wraz z kilkoma ekspertami z zakresu m.in urologii i genetyki przeprowadził eksperyment na grupie mężczyzn chorych na łagodną odmianę raka prostaty – taką która nie wymaga leczenia, póki guz nie zacznie się znacznie powiększać.

Wyniki są zaskakujące. Choć jest zbyt wcześnie by mówić, czy zmiana diety zatrzymała rozwój raka lub go cofnęła, to zaledwie po 3 miesiącach trwania eksperymentu, badania pokazały ponad 500 zmian w materiale genetycznym. Geny “dobre”, czyli na przykład takie, które mają działanie redukujące rozwój guzów, stały się bardziej aktywne. Zdezaktywowały się zaś geny “złe”, które na przykład przyspieszają dzielenie się komórek nowotworowych.

Ornish podkreśla, że wielu ludzi jest przekonanych, że “takie mam geny i nic nie mogę z tym zrobić”. Nie jest to jednak prawda, a jak widać, pozytywne efekty można osiągnąć zmieniając dietę, co nie wiąże się ze skutkami ubocznymi, tak jak leki. “Geny mogą być naszą predyspozycją, ale nie muszą być naszym przeznaczeniem.”, mówi Ornish.

A cóż takiego specjalnego robili badani panowie? Jedli produkty o niskiej zawartości tłuszczu, głównie roślinne i pełnoziarniste. Do tego spacerowali (30-60 min dziennie) oraz godzinę dziennie wykonywali specjalny zestaw ćwiczeń opartych na technikach jogi (rozciąganie, oddech, wizualizacje), a raz w tygodniu uczestniczyli w spotkaniach psychologicznej grupy wsparcia. Niby nic wielkiego, ale dla wielu ludzi taka zmiana jest bardzo trudna. Niestety czasem potrzebny jest nowotwór by nabrać odpowiednio silnej motywacji…Ornish mówi też ważną rzecz – lepiej wprowadzać zmiany krok po kroku, niż rezygnować z nich w ogóle. Nie trzeba chyba specjalnie podkreślać, że prewencja jest zawsze lepsza niż jakiekolwiek leczenie. Inwestycja w postaci zmiany trybu życia wydaje się niewielka jeśli wziąć pod uwagę, że może okazać się najlepszą “szczepionką” na raka (i zapewne inne choroby). A jak pokazują badania na efekty nie trzeba czekać długo – w ciągu 3 miesięcy zachodzące zmiany są bardzo znaczne.

Oczywiście już od dawna mówi się o wpływie aktywności fizycznej i stanu psychicznego na układ odpornościowy, o różnego rodzaju dietach antyrakowych, i tak dalej. Jednak po pierwsze doniesienia te w jasny sposób obalają mit o niezmienności genów, a po drugie pokazują, że efektywność tego rodzaju działań jest błyskawiczna. Mam wrażenie, że wiele ludzi wpada w pułapkę oczekiwania natychmiastowych efektów jakichkolwiek działań. Jesteśmy w końcu nauczeni, że jak bierzemy pigułkę, to w ciągu pół godziny ból mija. Z kolei istnieje poczucie, że dieta czy inne działania nie mają takich wymiernych efektów, ponieważ widoczne skutki widzimy dopiero po dłuższym czasie, co znacznie osłabia motywację. Jak widać, w laboratorium okazuje się, że efekty zmiany trybu życia na zdrowszy, są szybsze niż się nam wydaje. To bardzo optymistyczna wiadomość

(na podst. artykułu Change Lifestyle, Change Genes)

Źródło

Niektóre naprawdę denne, ale przecież było mało czasu. A znajdą się też prawdziwe perełki.

Solar Probe+ to odporna na słoneczną temperaturę sonda, zaprojektowana po to aby dogłębnie zbadać atmosferę Słońca a także wiatr i magnetyzm słoneczny. Sonda jest „kontynuacją” wcześniejszego urządzenia Solar Probe, zaprojektowanego w 2005 roku. Misja ma wystartować w 2015 roku, pod koniec 25. obserwowanego cyklu słonecznego, trwać 7 lat (czyli do maksimum kolejnego, 26. cyklu słonecznego) i rozwiązać dwie największe zagadki astrofizyki.

„Sonda jest nadal we wczesnej fazie jej projektowania”, mówi Guhathakurta. „Mamy dużo pracy do wykonania, ale to jest bardzo ekscytujące”.

Projektantem i wykonawcą sondy jest The Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory (w skrócie: APL). Jest to niekomercyjna placówka badawcza, koncentrująca się przede wszystkim na rozwiązywaniu problemów z obszaru zainteresowań marynarki USA i – ogólnie – techniki obronnej. Placówka ta prowadzi również liczne ważne badania dla cywilnych agencji federalnych (przede wszystkim NASA) i przemysłu prywatnego. APL składa się z ponad 140 oddzielnych laboratoriów oraz zespołów: badawczych, analiz, symulacji i modelowania, projektowania, badań prototypów, testowania i sprawdzania urządzeń.
Laboratorium Fizyki Stosowanej (APL) na Uniwersytecie Hopkinsa ma już doświadczenie jeśli chodzi o sondy kosmiczne. Współpracowali przy projektach MESSENGER i Solar Probe.

W „najgorętszym” miejscu Solar Probe+ znajdzie się 7 milionów km od Słońca. Tam sonda musi stawić czoła temperaturom ponad 1400 stopni Celsjusza i przetrwać fale promieniowania , jakich nie przetrwała jeszcze żadna sonda. Solar Probe+ będzie zasilana energią słoneczną.

Zagadki jakie ma do wyjaśnienia sonda Solar Probe+ to:

1) Tajemnica wysokiej temperatury korony słonecznej. Na powierzchni Słońca temperatura wynosi 6000 stopni. Intuicja mówi, że w miarę oddalania się od gwiazdy temperatura powinna spadać. Ona natomiast rośnie. Nadal nie wiadomo z czego to wynika.

2) Wiatr słoneczny. Słońca wyrzuca w przestrzeń kosmiczną gorące strumienie naładowanych cząstek. Czyni to z niewyobrażalną wręcz prędkością. To właśnie wiatr słoneczny uaktywnia komety czy powoduje burze magnetyczne w atmosferze planet. Jednak, jak się okazuje, na powierzchni Słońca wiatr w zasadzie nie istnieje. Co zatem nadaje słonecznym powiewom ich siłę i prędkość, z którą „atakują” inne ciała niebieskie?

Prawdopodobnie wszystkie odpowiedzi na pytania znajdują się w koronie słonecznej i to do niej będzie musiała się dostać sonda. Ale czy na pewno będzie w stanie wytrzymać panujące tam warunki? Wszystko w rękach inżynierów z NASA.

„Solar Probe+ jest nadzwyczajną misją badawczą, odkrywczą i głęboko rozumianą,” mówi Guhathakurta. „Nie możemy doczekać się jej startu.”

Więcej o misji: http://solarprobe.gsfc.nasa.gov

Źródło: http://astro-czemierniki.pl/news.php?readmore=254

Pan wymachujący cenzurą wymiata. Wymachujący to bardzo dobre słowo

Kliknij by oglądać mecze euro przez internet.

Egipscy archeolodzy odsłonili w czwartek liczącą sobie 4000 lat „zaginioną piramidę”, która odkryta została przed 200 laty (oznaczona jako „29”) i nigdy potem nie widziana.

Zahi Hawass mający nadzór nad pozostałościami po kraju faraonów twierdzi, że została ona zbudowana przez króla Menkauhora – mniej znanego z faraonów, który pozostawał u władzy przez 8 lat.

W 1842 roku niemiecki archeolog Karl Richard Lepsius wspominał o niej nazywając ją „bezgłową” piramidą z tej racji, iż zachowała się tylko jej baza. Znalezisko zaginęło jednak w piaskach pustyni i nikt nie był w stanie go później zlokalizować.

- Zapełniliśmy lukę po zaginionej piramidzie – powiedział Hawass reporterom w Sakkarze.

Ekipa ogłosiła także odnalezienie części ceremonialnej drogi procesyjnej, po której poruszali się zamaskowani kapłani wraz z czczoną w ówczesnym czasie w Memfis mumią świętego byka Apisa.

Podstawa piramidy (lub „superstruktura”) znaleziona została pod 7.5 – metrową warstwą piachu, którą w przeciągu roku usunęła ekipa Hawassa.

Hawass dodaje, że styl piramidy wskazuje, iż zbudowano ją w czasie V dynastii – okresie, który rozpoczyna się w 2465 p.n.e. a kończy w roku 2325 p.n.e. Oznacza to, że zbudowano ją dwa wieki przed ukończeniem piramidy Cheopsa, co według opinii naukowców miało miejsce w 2500 p.n.e. Na ten temat istnieje jednak wiele kontrowersji.

Kolejnym dowodem na jej wiek ma być według Hawassa znaleziona wewnątrz piramidy granitowa pokrywa sarkofagu, jakich używano w tamtym okresie.

Część odsłonięta do tej pory nie daje pełnego obrazu piramidy w okresie jej świetności. Sterty głazów wystające z piasku i pyłu wskazują na ściany i wejście do piramidy. W środku znajdowała się komnata grobowa.

Do tej pory nie odnaleziono kartusza z imieniem właściciela piramidy, ale Hawass jest przekonany, iż należała ona do Menkauhora.

Na miejscu kontynuowane są dalsze prace. Kierujący nimi dodaje, iż ma nadzieję, iż wokoło głównej piramidy mogą znajdować się kolejne towarzyszące jej budowle. Jeśli tak, może któraś z nich zawierać będzie informacje na temat jej właściciela.

Częściowo odsłonięta droga, po której poruszały się procesje pochodzi z okresu ptolemejskiego. Biegnie wzdłuż piramidy Menkauhora, prowadząc z komory ku Serapium – sieci podziemnych grobowców, w których znajdowały się szczątki czczonych byków Apisów, odkrytych w 1850 przez Francuza Augusta Mariette.

Wysocy kapłani przemierzali wraz ze szczątkami byka drogę w czasie procesji. Tylko oni mogli jej używać. Kierowali się do komnat, w których umieszczano byki w sarkofagach.

Dla starożytnych Apis był wcieleniem boga miasta Memfis, związanym z kultem płodności i słońca. Wybierano osobniki jednolicie czarne z białą plamą pomiędzy rogami. Wybrany i czczony do końca życia byk był później mumifikowany i chowany w podziemiach Serapium.

Sakkara znana jest najbardziej ze schodkowej piramidy Dżosera – najstarszej tego typu budowli w Egipcie pochodzącej z XXVII wieku p.n.e.

Choć archeolodzy pracują w Egipcie już od ok. 200 lat, Hawass twierdzi, że dotychczas odsłonięto tylko jedną-trzecią tego, co znajduje się w Sakkarze.

- Nigdy nie wiadomo, co kryją piaski pustyni – powiedział. Zawsze wierzyłem, że jest jeszcze wiele do odkrycia.

Informacja: AFP
Źródło: Serwis NPN